Closer.

Tak! Szukajcie, a znajdziecie! Zdobyłam. Kawałek 4 serii Tunele. Po angielsku. Nie tłumaczę gdyż nie chcę ‘niszczyc’ piękna tego fragmentu tłumaczac nieprofesjonalnie. Boże Czuję jak kolejna dawka endorfin uwalnia się do mojego ciała. O wiele większa dawka endorfin niż ta poranna tabliczka czekolady. Nie trzymam was więcej w niepewności ;) ENJOY!

Waves of flame, red through white. Hair singes, skin contracts. The sound of a rushing, howling gale as all the oxygen is sucked from the place, then the splash of water as Rebecca Two throws herself into the pool, taking her sister with her. Stunned and barely conscious, Rebecca One’s body is limp like a rag doll’s, but even the chill water fails to shock her to her senses.

They sink below the surface. Beneath the intense heat.

Rebecca Two clasps a hand over her sister’s mouth and nose, in an attempt to seal them. Then she forces herself to think. Sixty seconds at the outside, she tells herself as her lungs begin to strain. What now?

She glances at the raging inferno above, waves of crimson refracted by waves of water. Ignited by Elliott’s charges, the bone-dry vegetation is feeding the firestorm, clogging the surface of the pool with thick black ash. And just to make matters worse, Elliott is still up there – the half-breed bitch! – watching and waiting and ready to pick them off the moment they show themselves. How does Rebecca Two know this? Because that’s precisely what she’d do in the same situation.

No, there’s no going back. Not if they want to make it through this.

Fumbling with her shirt pocket, she takes out a spare luminescent orb. More seconds wasted, but she needs to see where she’s going.

Must decide soon … now … while I still can.

For want of any alternative, she decides to push deeper down into the murky half-light, tugging her sister after her. Rebecca Two can see that the girl is bleeding from her stomach wound, the trail of blood like wispy red ribbons swirling behind her.

Fifty seconds.

Light-headedness. The first sign of air deprivation.

Amongst the tumult of bubbles and the rush of water in her ears, Rebecca
Two catches her sister’s cries. The lack of air has brought the girl around, and her words are panicked and indistinct. She begins to struggle weakly, but Rebecca Two digs her fingers hard into her arm – she seems to understand and goes limp again, allowing herself to be borne down.

Forty seconds.

Fighting the compulsion to open her mouth and breathe, Rebecca Two continues to dive. The halo cast by her luminescent orb reveals a vertical weed-covered surface. A school of tiny fish darts away, their metallic blue scales iridescent in the light of the orb.

Thirty seconds.

Then Rebecca Two spots a shadowy opening. As she kicks out her legs and drives herself and her sister into it, her mind flashes back to a former life: to all those school swimming lessons up in Highfield.

Twenty seconds.

She finds that it’s a channel. Maybe, she dares to let herself hope. Maybe. Her chest is burning – she can’t hold on for much longer, but still she swims further into the channel, checking around her as she goes.

Ten seconds.

She’s disorientated – no longer sure what’s up or what’s down. Then she notices the reflection. A few metres away, light from her orb ripples back from a shifting, mirror-like patch. With her remaining strength, she takes them both towards it.

Their heads break the surface of the water, bursting into a pocket of air trapped in the roof of the channel.

Rebecca Two fills her racked lungs, grateful that it’s not methane or an accretion of some other harmful gas. Once her coughing and spluttering subsides, she checks her sister. Although the injured girl’s head is clear of the water, it lolls forward.

‘Come on! Wake up!’ Rebecca Two cries, shaking her.
Nothing.
Then she slips her arms around the girl’s ribcage and squeezes her hard several times.
Still nothing.

„ No dalej! Obudź się! – Druga Rebeca płacząc potrząsała siostrą.
Nic
Objęła klatkę piersiowa siostry i ścisnęła ją mocno parę razy
Nadal nic „

Work

Ogrom pracy dnia wczorajszego mnie przerósł. Sprzątanie, nauka. Średniowiecze to na prawdę ciekawa epoka. Pod warunkiem ze nie muszę znać 15 dzieł literackich owych czasów, że nie muszę umieć 13 skomplikowanych pojęć zawierających łacińskie nazwy i zdania.

Zdaje sobie sprawę z tego, że nie tylko ja cały czas uczę się nowych rzeczy. Moje 13 pojęć i 15 dzieł literackich - brzydko mówiąc - wyrytych na blachę nie jest aż takie złe. Nasi bohaterowie codziennie uczyli się nowych rzeczy. Nie mieli tak łatwo jak ja. Mój mały błąd mogę co najwyżej przypłacić złą oceną. Oni natomiast swój najmniejszy błąd mogli przypłacić życiem. Umiejętności jakie posiedli odbywając swoja długą podróż, są bezcenne. Precyzja, opanowanie własnego strachu, umiejętność skradania się, orientacja w terenie. W podziemnym świecie przydaje się wszystko.
Jestem pełna podziwu dla naszych bohaterów. Musieli oni szybciej dojrzeć. Zamiast biegać po podwórku za piłka musieli podejmować ważne decyzje.

"Nauka to potęgi klucz, w tym moc, kto więcej umie."

Tunelowe początki

Przeglądałam ostatnio swoje notki i doszłam do wniosku ze jest tu strasznie mało moich osobistych odczuć.

Moja przygoda z Tunelami zaczęła się w dość dziwnym miejscu jak i czasie. Byłam na wakacjach u kuzynki w Cieszynie. Po południu nie miałam, co robić, więc wybrałam się z ciocią do pobliskiego pub'u. Były to akurat imieniny mojej cioci. Jednym z prezentów była gruba książka z zieloną, ujmująca okładką. Przyjrzałam się książce i odłożyłam ją do torebki. Jednak jakaś dziwna siła pchała moją rękę w stronę papierowej, kolorowej torebki. „W towarzystwie nie wypada czytać” powtarzałam sobie w myślach. Niestety, albo stety książka była silniejsza niż moje myśli. Przeczytałam jedną stronę. Och… po powrocie do domu czytałam i czytałam. Podkradałam cioci książkę. Musiałam ja szybko przeczytać. Przed wyjazdem musiała być skończona.

Po powrocie do Wrocławia pobiegłam do Empiku i zakupiłam 2 tom. Och… ta adrenalina! Każde miejsce do czytania było dobre. Autobus 107 mknący przez wrocławskie uliczki do celu. Szkolna ławka. Szkolne boisko. Dom, poczekalnia u lekarza etc.

Jak zakupiłam 3 tom opisałam w pierwszej notce. Nauczyciele wybaczyli mi duchowa nieobecność na lekcjach. Wystarczyło raz zgłosić się do odpowiedzi by mieć 45 minut wolnego od nauki, by móc zatracić się w lekturze (oczywiście pod warunkiem, że ktoś z klasy mi jej nie podkradał pod pretekstem obejrzenia okładki). Tak… Dobrze wiedziałam, że nie tylko ja uwielbiam tą książkę. Tak już chyba zostanie. Czekam na 4 tom. Tymczasem otchłań spoczywa sobie na mojej polce miedzy najnowsza ksiązką Dan’a Brown’a, a dwoma tomami słownika polsko-rosyjskiego i rosyjsko-polskiego. Wesoło-smutny klaun z porcelany ubrany w fikuśny czerwono-zielony strój pilnuje mojego skarbu. Tak, pilnuje go pieczołowicie ;)

Zapowiedź 1 częsci serii